Draugens Daglige Spådom

Draugen har skuet bort. Ingen spådom funnet for dette tegnet i dag.

Din tålmodighet testes av en kollega som forklarer det samme for femte gang denne uken. Du smiler. Internt velger du jordtype til begravelsen. Motstandskraften imponerer, men den passivt-aggressive notatblokken fylles raskere enn skatteetaten.

Du prater deg ut av ein situasjon du pratet deg inn i i går, for å prate deg inn i ein ny som krever advokat. Tungesmørigheten er på topp, hjernen på reserve. I kveld ligg du våkne og redigerer samtalar med folk som ikkje eksisterer.

Månen trekker fram din indre dramaqueen. Halv dagen går til å tolke ein emoji i ein epost, den andre til eit dagboksinnlegg som burde vunne Nobelprisen – hadde det ikkje vore så selvgodt. Skallet er tykt, kjerna møkketeit.

Solen står bak skyene, som deg. Publikum i dag: ein kaffekopp og ein flue som ikkje flyttar seg. Du forventar standing ovations for å puste. Universet gir tom sal og ekko. Manen er imponerande, men under er det berre ein katt som vil ha mat.

Merkur retrograderer gjennom hode ditt. Du brukar tre timar på marginar i eit dokument ingen les, mens livet raser forbi som ein utydelig deadlinje. Feilen du finn hos andre er speilbilete av den du nekter å sjå sjølv. Renhetens gudinne? Nei, kaosets kurator.

Venus lar deg sjå alle sider – unntatt den som teller. Du veier for og imot å dusja, ender med å lukta gammel sokk mens du døymer andre for manglande balanse. Diplomati er slør for uvillighet. Dommeren er på pause, du sitter fast.

Pluto hvisker: hemmeligheter er valuta. Du samlar andres sårbarheitar som Bitcoin i 2010. Men graven du graver har to ender, og du står i den med ein for liten spade. Intensiteten din er skrøpelig – eit glasshus i steinkastavstand.

Jupiter blåser, men båten lekk og kompasset er borte. Du booker reise til «eg finn meg sjølv», ender i kø i ein veggkroker i ein by du hatar. Frihetslysten din er naiv – du sitter fast i lån og abonnement. Pilene treffer berre skyene.

Saturn nikkar til 14-timersdagen din for å redde eit prosjekt ingen spør etter. Du bygger rike av regneark, men fundamentet er kaffepulver og angst. Toppen er ensom, vinden kald – men du har lua. Og ryggsmertene.

Uranus sender sjokkbolge gjennom algoritmen. Du prøver å revolusjonere kaffepausen med teorien om at koffein er eit samfunnskonstrukt, ender med instantkaffe og egne vitsar. Originaliteten din er ein uniform alle andre har på seg. Ein snøflak i ein blizzard av likegyldighet.

Neptun tømmer havet over hodet. Du flyter i suppe av følelser og to promille selvmislighald. Vil redde verda før lunsj, klarar ikkje å redde deg sjølv frå sofaen. Empatien din er ein svart-hvit som suger livskraften – andres og din eige. Drøm vidare, søte hval. Våknen kjem.